Voor de redactie aanleiding bij de burgemeester langs te gaan en in een goed gesprek wat dieper op zijn toespraak in te gaan.
De tekst die hij heeft uitgesproken drukken we hieronder cursief af.
De burgemeester komt in zijn toespraak vanuit Warnsveld het Waterkwartier binnenwandelen en laat dan zijn gedachten de vrije loop. De eerste regel gaat over de Berkel.
“Hier blijft het zelfs bij vorst stromen. Het Waterkwartier is een toonbeeld van een ‘diverse keuken’ waar we momenten van aanbranden weten te voorkomen.”
W.J.: ‘We hebben hier een wijk met een grote diversiteit aan achtergrond, cultuur en herkomst, rijk en arm, wit en gekleurd. De huizen zijn nieuw en oud. De bewoners jong en oud. We gaan in verreweg de meeste gevallen goed met elkaar om.’
“Omdat veiligheid eigenlijk geborgenheid betekent, mag afwijken geen pijn doen. Bovendien, ‘willen moet je ook maar kunnen’, dus is hulp geboden.”
W.J.: ‘Dit betekent dat de omgeving van een overlastgever geen last hoort te hebben van de problemen die hij of zij veroorzaakt. Maar de praktijk is vaak anders, helaas. Maar daar moeten we wel aan werken. Wat helpt is als bewoners melding maken van overlast. Want als niemand iets zegt, kunnen wij het niet weten.’
“Om de buurt naast veelzijdigheid ook zijn rust te gunnen en de rustelozen een goede ‘slaapplek’ te bieden. En daarom gaan in 2026 zorg en veiligheid hand in hand. Zodat in de toekomst de moeilijke kant van samenleven zowel menselijk als gelijk onder ons allen is verdeeld.”
W.J.: ‘Tegenwoordig is ‘zelfredzaamheid’ het sleutelwoord. Mensen met problemen moeten deze zelf zien op te lossen. Mooie gedachte, maar in de praktijk zien we dat het meestal niet zo werkt. Het probleem van de opvang van mensen die niet zelfredzaam zijn en een groot beslag leggen op de beschikbare capaciteit van politie en hulpverleners, deed zich in het verleden in veel mindere mate voor. Tot zo’n twintig jaar geleden waren er opvanglocaties waar deze mensen werden opgenomen, verzorgd en verpleegd. Dat is helaas allemaal verdwenen.’
Dit thema, dat er voor kwetsbare mensen te weinig opvang is, raakt de burgemeester zichtbaar. Hij zet zijn betoog krachtig door:
‘Maar met elkaar zetten we onze schouders eronder. De wijk mag trots zijn op zichzelf. We bouwen en werken aan verbetering, dat zie je als je door de wijk loopt. Oud wordt vervangen door nieuw. Straten gaan op de schop, het duurt even maar het resultaat mag er altijd zijn. Maar het meest trots moeten de bewoners op zichzelf zijn.’
Conclusie bij dit gesprek: het Waterkwartier is een unieke wijk en met zijn rijke diversiteit kan deze zich in de toekomst heel goed gaan profileren.
Hoe? Daar gaan we in het volgende nummer graag nog wat dieper op in.
